Wejście na klatkę schodową kamienicy, ulica Józefa Poniatowskiego 3, Toruń

Dwa kwartały na przedmieściu św Katarzyny w Toruniu, pomiedzy ulicami Warszawską, Piastowską, Plac 18 Stycznia i Józefa Poniatowskiego zajmują kamienice z przełomu XIX i XX wieku. Ich elewacje sa pięknym przykładem budownictwa miejskiego bell epoque. Nawiązują swoimi rozwiązaniami do dzielnic Berlina. Czasami warto wejść do środka aby podziwiać piękne klatki schodowe i witraże, które przetrwały dziką kolektywizację.

W 2012 roku dzięki funduszom unijnym miasto rozdzieliło pieniądze na renowację zabytków. Częśc pięniędzy trafiła także do współnoty zamieszkującej kamienicę na Józefa Poniatowskeigo nr 3. Z tych pieniędzy zrealizowano renowację klatki schodowej. Wspaniały efekt możemy podziwaić i my.

3

Klatks schodowa, ul. Józefa Poniatowskiego 3

5

4

7

6

Witraż na drzwiach. Ul Józefa Poniatowskeigo 3.

wizyta: Marzec 2017

Reklamy
Opublikowano architektura mieszczańska, architektura XIX wieku | Dodaj komentarz

Kościół p.w. św. Małgorzaty w Kościelcu Kujawskim.

W małej miejscowości kilka kilometrów na zachód od Inowrocławia znajdują sie dwa wspaniałe zabytki rodem ze średniowiecza. Pierwszym z nich, o starszej metryce, są relikty grodu wczesnośredniowiecznego, a drugim wspaniały przykład architektury romańskiej, kościół parafialny p.w. św Małgorzaty.

koscielec kujawski 33

Koścół od storny północnej – widoczna kaplica z XIX wieku i kruchta.

Niestety do grodziska, usytuowanego w parku nieopodal wysychającego jeziora, nie ma dziś dostępu, ponieważ znajduje się ono na terenie prywatnym, ogrodzonym i… okamerowanym. Szkoda, ponieważ relikty z daleka i na lidarze wyglądają dość okazale. Nic to, następnym razem może uda się nawiązać kontakt z właścicielem działki i wejśc na teren.

lidar

Skupmy sie więc na kościele. Budynek stoi na małym wzgórzu obok parku. Zaraz przy nim przebiega dawna droga łącząca prawie w linii prostej Inowrocław i Pakość.

Kosciół jest orientowany. Pierwotne założenie zbudowano z granitowych ociosanych bloków. Całość nadbudowana jest gotycką cegłą, w wątku widoczne sa zendrówki. Na bryłę składa sie prostokątna nawa, z prostokątnym przebiterium zakończonym absydą. Po zachodniej stronie stoi kwadratowa wieża. Wejścia zanjdują sie od storny północnej i południowej. Północne wejście posiada dobudowaną kruchtę. Przez wieki dokonano licznych przebudów. W końcu średniowiecza przesklepiono prezbiterium. Nastepnie po obu stronach dobudowano kaplice w stylu renesansowym, jednakże nie sa one wbrew pozorom równoczasowe. Południowa – kaplica grobowa Kościeleckich dobudowana została w 1559 roku. Natomiast północna kaplica dobudowana została w 1861 roku. Z materiału pochodzącego z wyburzenia postawiono przyziemie i wydej mi się, że z tego mateirłu powstała kruchta. Kaplica północna nawiązuje detalem do południowej. W 1861 roku dokonano także innych przeróbek – zmieniono drewniany strop nawy na sklepienie, podwyższono mur przebiterium.

koscielec kujawski 16

Prezbiterium. Po lewej kapliza z XVI wieku, po prawej kaplica z XIX wieku

Ciekawym elementem jest wieża. Na parterze posiada ona oryginalne sklepienie. Wąskie schody w grubości muru prowadza na piętro. Tam we wschodniej ścianie znajduje półkolista nisza.

Zabytek jest ciekawym przykładem kujawskiej architektury sakralnej z wczesnego średniowiecza. Niestety nie znamy daty jego powstania, ale przyjmuje się przełom XII i XIII wieku.
Budynek – choc mniejszy nawiązje konstrukcją do kolegiaty w Inowrocławiu. Może stawiała go ta sama strzecha budowlana? Możemy się tylko domyślać.

Wizyta marzec 2017 – Dane historyczne za Z. Świechowski „Zabytki Romańskie w Polsce”.

 

 

Opublikowano architektura romańska, grodziska, zabytki polskie | Dodaj komentarz

Kamienica Roberta Tilka, Toruń Piernikarska 1

Toruń jest miastem pełnym wspaniałych zabytków. Skupiając sie na architekturze gotyckiej zapominamy nieraz o budynkach „cywilnych” postawionych przez znamienitych mieszkańcach miasta z czasów późniejszych.

Kamienica na rogu ulicy Piernikarskiej i Jakuba przypomina nam jedną z niezwykłych historii związanych z miastem. Została ona postawiona przez Roberta Tilka, syna Henryka. Wynalazcy i fabrykanta z XIX wieku. Wspaniała i mało znana historia tego człowieka została naszkicowna w artykule pod linkiem. Do dziś nie znałem tej historii, ale sam budynek zawsze mnie inspirował.

Sama kamienica stoi w miejscu zburzonej średniowiecznej bramy Św. Jakuba. Została zbudowna w 1887 roku w stylu typowym dla historyzmu tego okresu. Z pięknym wykuszem w częsci narożnej, podtrzymywanym przez dwie hermy. Pod balkonem widoczny monogram rodziny Tilk podtrzymywany przez dwa putta. W oknach przyziemia zachowały się wspaniałe drewniane żaluzje – wydaje mo się że z XIX wieku. Zdobienia i rzeźby stanowią wspaniały przykład budownictwa z tamtego okresu. Więcej informacji na temat budynku tutaj.

Podczas wizyty rozmawiałem z panią, która mieszka na pierwszym piętrze. Mówiła mi, że kręcono tutaj ujęcia do dwóch filmów. Między innymi pana Krzysztofa Zanussiego.

 

wizyta: luty 2017

Opublikowano architektura mieszczańska, architektura XIX wieku, zabytki polskie | Dodaj komentarz

Muzeum uzbrojenia w Twierdzy Kalemegdan w Belgradzie

Na terenie Twierdzy w Belgradzie znajduje się muzeum uzbrojenia.

Gdy wchodzimy do twierdzy brzez centralną bramę, widzimy po obu stronach fosę a w niej eksponaty w postaći egzemplarzy artylerii i broni pancernej używanych podczas I i II wojny światowej.

100mm-flak-kanone

105mm działo przeciwlotnicze – Flak 39 –  Niemieckie działo przeciwlotnicze. Nieudany brat sławnego działa 88mm. Było o wiele cięższe, natomiast osiągami nie odbiegło od mniejszej o 17 cm wersji.

możdzierz 305 mm Skoda.jpg

Moździerz – haubica Skoda 305mm. Produkcja od 1911 do 1918 roku. Wyprodukowano 79 szt.  Zestaw jednej z najbardziej mobilnych haubic tamtych czasów. Całość skłądała się z 3 wózków i ciągnika. Porshe był projektantem tego ciągnika.

belgrad-muzeum-007

PzKpfw II (Panzerkampfwagen II) Aus. C

Można powiedzieć, że jest to koń roboczy Blitzkriegu podczas kampanii w Polsce, oraz Belgii, Holandii i Francji. Do 1941 roku podstawowy czołg niemieckich dewizji pancernych. Wertykalny pancerz 35mm z przodu i 14,5mm z boku nie dawał wymaganej ochrony, a działo 20mm było bardzo słabe. Jednak liczba, taktyka ataku zmasowanego ze wsparciem lotnictwa i komunikacja radiowa każdego wozu przeważyły szalę na stronę niemiecką. W 1939 niemcy mieli ich łącznie około 1,3 tys. W kampanii we Francji około 800 szt. Od kampani ze Związkiem Radzieckim używane w rozpozaniu i jednostkach dowodzenia.

stug-auf-3

StuG III AusF

belgrad-muzeum-017

StuG III AusF – niemieckie działo samobieżne z II wojny światowej – Produkowane w latach 1940-1945 działo samobieżne spotykane w wielu konfiguracjach. Linie produkcyjne nazistowskich niemiec wypuściły 10,5 tys sztuk tej broni (wersja G około 7,5 tys. egzmeplaży). Zaprojekotwane jako działo szturmowe i wsparcia piechoty. Armata 75 mm, początkowo krótka, w wersji G długa, pancerz od 80 do 10 mm. W czasie walk pod koniec wojny, z powodu braku czołgów, wyposażano w nie oddziały pancerne. Przyjmuje sie, że ta konstrukcja odpowiedzialna jest za zniszczenie 20tys pojazdów pancernych ZSRR. To jest najwyższa liczba spośród wszystkich niemieckich pojazdów.

Belgrad muzeum 018.jpg

PzKpfw IV i w tyle Stug III.

PzKpfw IV był z koleji podstawowym czołgiem operacji Barbarossa. Stanowił trzon sił pancernych w latach 1943-45. Pierowtnie wyposażony podobnie jak Stug w krótkolufowe działo 75mm, które potem zastąpiono działem długolufowym o większej prędkości wylotowej, które mogło zagrozić celom pancernym. Niemcy jakoś nie mogli zrozumieć, że nachylenie pancerza i stosowanie jednej płyty z przodu czołgu zwiększa efektywność ochrony. Stosują pncerze z pionowymi płytami az do końca wojny. Wyprodukowano około 9,2 tys egzemplarzy w różnych konfiguracjach.

belgrad-muzeum-023

Niemieckie działo 15cm z lat ’38-’43

belgrad-muzeum-022

Niemieckei działo 15cm

Niemieckie działo 15cm – wyprodukowano tylko 101 sztk. Donośnośc 25 km. Jednakże zbyt mały pocisk w stosunku do wielkości działa. Trudne w transporcie ze względu na długośc lufy. Ale wygląda imponująco. Jest to niewątpliwie największy egzemplaż w tutejszym muzeum.

muzeum-artylerii

Muzeum uzbrojenia – Belgrad

Po lewej stornie od bramy niespodzinka – Polska tankietka TKF! W zakładach Ursusa wykonano 574 sztuki tej broni w latach 1932 – 1939 – około 18 sztuk w wersji TKF. Tankietki tej wersji stanowiły oddział zwiadu 10 Brygady Kawalerii, internowanej na Węgrzech 22.09.1939 roku. Następnie pojazdy wcielono do Armii Węgirskiej. Jedne z nich został zdobyty przez Jugosłowiańskich Partyzantów i używany w walkach przeciwko Niemcom!  Ten egzemplaż znajduje się w muzeum twierdzy Belgrad.

Belgrad muzeum 054.jpg

Polska tankietka TKF

belgrad-muzeum-064

Francuski czołg Renault FT 16. Najskuteczniejszy czołg I wojny śwatowej. Wyprodukowano około 4 tysiące tych maszyn. Z czego około 3 tys podczas Wielkiej Wojny. Pierwszy czołg o  konstrukcji z obrotową wieżą.

Muzeum posiada wiele innych ciekawych egzemplaży. Nie wchodziłem na ekspozycję wenątrz pomieszczeń.

belgrad-muzeum-028

Pancerna płyta ćwiczebna (?) z dziurami po pociskach.

Większość wiadomości z Wikipedii.

wizyta Luty 2017

 

Opublikowano Serbia, uzbrojenie XX wieku | 1 komentarz

Ateny

Ateny…

Jedno z ciekawszych, i chyba najbardziej oddalonych od serca europy, miejsc w jakich bylem. Hm. Nie byłem daleko.

Mieszkam na placu Vathis w hotelu Lozanna (w miare – polecam, polak na recepcji, Darek, pozdro), w połowie drogi pomiędzy muzeum archeologicznym, a Placem Omnia. Obecnie jest to centrum śródmieścia. Trochę greków, troche imigrantów, Arabowie, Serbowie.

img_5930

widok z okna Hotelu Lozanna

Muzeum Archeologiczne, jak to muzeum pełne jest wspaniałych dzieł rzeźby i ceramiki. Brak tam obrazów. Ale to jest Muzeum Archeologiczne w Atenach. Nie bede opisywal, warto wejsc – wstęp tylko 5 euro. Czas zwiedzania około 2 godzin.

img_5972

Zeus lub Posejdon, posąg z brązu w muz. archeologicznym.

 

wenus-amor-i-pan

Afrodyta, Amor i Pan, rzeźba wyciągnięta z wraku. Muzeum Archeologiczne.

Z Muzeum kierujemy się przez Plac Omnia ulica Ateny w kierunku Akropolu.

Liczące 7mln ludzi miasto nie śpi. Towarzyszy mu nieustający gwar. Jedynie o godzinie 4 nad ranem na moment przygasa. Ale tli sie caly czas. Jeden ciekawy fakt pomimo szumu maszyn, klaksonow oraz innych dzwięków zaledwie dwa razy podczas 3 dniowego pobytu słyszałem dźwięk karetki.

Ateny, jak wszystkie śródziemnomorskie miasta, składa się z bloków/domów pomiędzy, które wciśnięto wąskie ulice. Ulice pełne są małych aut, skuterów i ludzi. W dzień są cały czas pełne. Każde wolne miejsce zajmuje kramik, albo parking dla skuterkow. Można chodzić długo, najeśc się do syta, ale nie da rady znaleźć sklepu spożywczego. Chcesz kupić mleko czy ser. Zapomnij. …Choc nie wątpię, że po prostu nie spostrzegłem sklepu z serami. Nidaleko domu znalazlem tylko jeden sklepik, który my nazywamy spożywczy. Jakis arabski minimarket. Mozna bylo kupic banany. Niewątpliwie są gdzieś wciśnięte sklepy ale ja ich nie wykryłem.

Wszechobecne są kioski z gazetami i przekąskami, napojami, piwem i bary kanapkowe, czy z gyrosem. W kioslach z regoly jest dwoje sprzedawców. Starszy facet w kioslu i młodszy, który pomaga klienom, i mówi temu starszemu ile nabic na kasę. Uwaga bo ten młodszy nas zlustruje i może podnieść cenę, warto się potargować albo zapytać i pokręcić nosem.

Światla i ruch uliczny. Praktycznie swiatla obowiazuja tylko auta, czasem motocyke, pieszych… Jak podejdzie. Nawet policjantów widziałem na głównej jak szli po pasach na czerwonym. Skuterami jezdzi sie wzdłóż i w poprzek pasów. Jakos wszystko sie miesza ale z ogromną gracja. Jak w skomplikowanym tańcu.

Idziemy główną ulicą miasta, ulicą Ateny. Po obu stronach pasarze handlowe, a na nich mydło i powidło.

ulica-ateny

Ulica Ateny

Na uliczkach po obu stronach od ulicy głównej obserwujemy zanik chodnikow. Wszystko się miesza. Auta i ludzie. Kramy i stoliki. Budynki z wielkich kamienic robią się coraz mniejsze.

Główna ulica jest za to prosta od placu omnis do monastiraki. Jak rysa wycieta w strukturze miasta.  W oddali widac akropol. Po obu stronach znajdują sie budynki handlowe, pasarze. Nad głowami rzelazme zadaszenia. Wśród budynkow widać czasem xix wieczną architekturę ale niestety w dużej części stan tych budynków jest opłakany.

ATENY.jpg

Ulica Ateny – XIX-wieczyny budynek na rogu.

Mniej więcej w połowie ul Ateny znajduje się targ mięsny. Niesamowite miejsce. Pełne gwaru, i hałasu. Wielka hala podzielona jest na dwie czesci. Jedna to targ rybny, a druga mięsny. Nad wszystkim góruje wielki zegarek na rękę. Makabryczny pomysł.

Handlarze głośno zachwalają swoj towar. Oprawiają mięso na miejscu. Ryby, kalmary, homary i inne owoce morza leżą w wielkich skrzyniach wypełnionych lodem. Widać, że wszystko jest świeże i schodzi na pniu.

Wychodzimy. Kramy z ziołami pozwalają zapomnieć o zapachu rzeźni. Roztaczają wspaniały aromat. Odrobina łąki w tej betonowej dżunglii.

Obok w cieniu drzewa stoi mała cerkiew. Jednonawowa, kamienna bryła ze sklepieniem kolebkowym. W środku czarna od dymu świec. Nieraz przez czarny kopeć na murze widoczna jest srebrna korona namalowanych na nich świętych.

Każdą świątynią ktoś się opiekuje. Z regóły kobieta. Do jej obowiązków należy staranne przemywanie ikon i blatów, które przychodzący wierni nieustannie całują i dotykają. Wierzacy grek podchodzi do jednej z ikon ( w każdej swiatynii jest ich dużo ale zdaje się ze niektóre są bardziej popularne od innych), modli się przed nią, całuje ją i wrzuca datek, lub nie. Potem idzie do kolejnej.

Pani poinformowala mnie ze kosciol pochodzi z XVII wieku. I pozwolila na zdjecia. Rzadkość. Wrzucilem datek do skrzynki. Dla obserwatora z zewnątrz rzeczywiście wydaje się, że modlą się do obrazu. Ateńskie cerkwie stanowią bardzo ciekawe zagadnienie. Kilka z nich zwiedziłem i opisałem tutaj.

Przy ulicy Ateny znajduje sie plac i ratusz. Na placu pozostawiony jest świadek archeologiczny. Fragment drogi i miasta oraz grobowcow i warsztatów. A w innym miejscu przyziemie bramy miejskiej i murów, oraz fragment fosy.

świadek.jpg

Świadek archeologiczny na placu przed urzędem miasta

Akropol – powoli zaczynamy widziec go między drzewami…

Idziemy dalej główną ulicą lub bocznymi w kierunku monastiraki. Głównego placu starego miasta.

skutery

Ateny – Stare miasto

Monastiraki – plac jest niewielki. Około jednego hektara. Z jednej strony fasade stanowia budynki średniego miasta. Reszta to półkolisty deptak. Na placu na podwyższeniu stoi meczet z podcieniem (obecnie ministerstwo kultury), druga fasada placu to dworzec, trzecia sklep, galeria. A w dole po lewej malutka cerkiew z dzwonnicą. W górze widac skałę Akropolu. Z placu mamy dwie drogi na boki, są to uliczki handlowe ze straganami, i trzecią na wprst na Akropol.

monastiraki.jpg

Mnastiraki

 

min-kultury

Ministerstwo Kultury na Monastiraki

Przechodzimyy ulicę i wchodzimy na plac. Na wprost zaraz za dawnym meczetem znajdują się ruiny muru obwodowego biblioteki hadriana. Mur jest wspanialy. Od tej strony wspierają go kolumny korynckie.

mur biblioteki hadriana.jpg

Mur obwodowy biblioteki Hadriana

W tym miejscu mozemy odbic na prawo i dojsc do glownego wejscia na agorę ateńską. Przy wejściu po lewej steonie znajduje się Stoa Atollosa. Stoa stoi ponieważ w xx wieku imć pan Rockefeller wyłożył pieniądze na jej rekonstrukcje. Oryginał pochodzi z 2 wieku przed chrystusem.

odeon agryppy.jpg

Odeon Agrypy

Nad agorą gurują Areopag i Akropol. Plac agory otoczony jest prze ruiny portyków kolumnowych, świątyń, oraz budynków, które teraz określilibyśmy jako rządowe.

Agora nie stanowi jednolitego prostego placu jak to ma miejsce w miastach średniowiecznych. Głównymi budynkami socjalnymi były tutaj Stoa. Czyli portyki kolumnowe, w których odbywał się handel i spotkania mieszkańców. Niewątpliwie jedną z fasad placu stanowi Stoa Atollosa. W centrum placu stoi Odeon Agryppy, w poprzek niego stała Stoa Centralna – pozostało tylko przyziemie.  Visavie Stoi Atollosa znajduje się podnóże wzgórza ze świątynią Hefajstosa. Najlepiej zachowana świątynia dorycką okresu klasycznego. U podnóża wzgórza znajdująsię sie fundamenty budynków będących podwaliną demokracji Ateńskiej. Buelterion – miejsca zgromadzen rady okresu klasycznego, oras posadzka Tholosa. Okrągłej sali spotkań – miejsca zgromadzeń. Serca demokracji Ateńckiej od okresu przedklasycznego.

hefajstejon.jpg

Hefajtejon

 

tolos.jpg

Tollos

Tutaj zaczyna sie antyczna droga na Pireus – która w okresie klasycznym chroniona byla długim murem. To tutaj pod Tollosem i dalej w kierunku łagodniejszego zbocza areopagu znaleziono bogate pochowki z okresu od xvii do vii wieku. Gdy osadnicto było położone dużo wyżej. Można je podziwaić a muzeum Agory w odrestaurowanej Stoi Atollosa.

to be continue… cdn..

 

 

Opublikowano architektura antyczna, architektura bizantyjska, architektura mieszczańska, Grecja | 3 Komentarze

Bazylika św Demetriusza. Saloniki

W sercu Salonik, nad antyczną agorą znajduje się jeden z najstarszych kościołów chrześciajńskiej Europy. Pięcionawowa bazylika św. Demetriusza.

Święty Demetriusz – Dymitr żył w III wieku, był urzędnikiem cesarskim w Tesalonikach, który miał być odpowiedzialny za wyniszczenie chrześcijan w mieście. Sam jednak był chrześcijaninem i zamiast wypełnić polecenie głosił ewangelię. Około 305 roku został wtrącony do lochu i zabity. Jest patornem Wenecji, Salonik i Konstantynopola. Jest jednym z popularniejszych świętych.

img_5082Bazylika św. Demetriusza w Salonikach. Rozpoczęcie budowy w 412 roku. Pierwotnie trzy nawowy kościół, w 634 roku po porzarze rozbudowany zostaje do 5 naw. Wokół naw i transeptu empora dla kobiet. Po najeździe tureckim przekształcona w meczet, aż do 1912 roku. Spłoneła niemal całkowicie w 1917 roku. Pozostały tylko mury przyziemia. Po tym porzerze odbudowana w formie po pierwszej rozbudowei. Bryła zamknięta pięcionawowa z transeptem i półkolista absydą ołtaża. Naprzemienność podpór i rzelazne ściągi pomiędzy łukami powodują, że konstrukcja jest bardzo wytrzymała. Bryła jest tak naprawdę rekonstrukcją bizantyjskiego kościoła.

bazylika-demetriusza-po-porzarze-w-1917-r

Kościół po porzarze.

Pod ołtarzem znajduje się krypta. Jedna z lepiej zachownych krypt ołtarzowych z tego okresu. Wchodząc do niej schodami na prawo od ołtarza schodzimy obok jednonwawowej sali, sklepionej kolebkowo z półkolistą absydą. Jest to jedn z krypt.

Kolejna znajduje sie dokładnie pod ołtarzem. Jest to marmurowy ołtarz, oraz coś w rodzaju kamiennej misy – sadzawki. Niesamowite miejsce.

img_5109img_5113

Dalej znajdują się inne pomieszczenia i korytaż.

Kościół jest stale uzytkowany. Mozaiki na podłodze nawy głównej są przykryte dywanami.

Pisane na podstawie własnych przemyśleń, W.Kocha i wikipedii.

wizyta: luty 2017

 

Opublikowano architektura bizantyjska, Grecja | Dodaj komentarz

Twierdza Smederevo, Serbia

Forteca Smederevo, oddalona 35 km od Belgradu w dół Dunaju. Widoczne fortyfikacje zostały zbudowane w poł. XV wieku na polecenie serbskiego despoty Djuradj’a Brankovic’a, ostatniego średniowiecznego władcy Serbii. Przeniesiono tu ośrodek polityczny Serbii z zajętego przez Węgrów Belgradu.

img_4849

Mury od storny miasta i narożna basteja turecka.

Pierwotny zamek znajdował się przy ujściu Jezevy do Dunaju. Zbudowano go na planie trójkąta w latach 1428-1430. Dość szybkie tempo jak na tak okazałą budowlę. Mury obwodowe miasta, obejmujące powierzchnię około 10 ha zbodowano około 1440 roku. Cytadelę – siedzibę władcy oddziel od terenu twierdzy mur z czterema basztami, oraz fosa.

smederevo-mapa

Forteca została zbudowana na planie trójkąta o bokach około 500 x 600 x 400 metrów. Muru są grubości około 4 metrów. Taką samą grubośc mają mury baszt. Mur od strony południowej posiada 11 baszt w równych odległościach, od strony Jezewy ma 4 baszty. Natomiast od strony dunaju ma 5 baszt.

img_4861

Mury od strony miasta

img_4898

Narożna basteja turecka.

W 1459 roku twierdza zostaje przejęta przez Turków. W każdym narożniku dobudowali oni okrągłe basteje kamienne przysposobiając twierdzę do walki za pomoca artylerii. Wydaje mi się, że sama twierdza w momencie budowy była juz dość przestarzała. Mury widocznie nawiązują do konstrukcji Bizantyjskich, nie mogły dawać dobrej ochrony przeciwko artylerii. Przed murem południowym znajdował się jeszcze wął ziemny ze stanowiskami artylerii, oraz fosa. Dalej rozwijało się podzamcze, które później przekształciło się w miasto.

Forteca, szczególnie cytadela wewnętrzna sprawiają niesamowite wrażenie. Szczególnie na kimś kto jeszcze nie wiedział murów Konstantynopola.

Na majdanie twierdzy znajdują się ruiny tureckiej Łaźni, oraz odkryte niedawno przyziemie kościoła o metryce z XI wieku.

Tekst na podstawie wikipedii, tablic na terenie i własnych przemyśleń.

wizyta: luty 2017

Opublikowano architektura militaris, Serbia, zamki średniowieczne | Dodaj komentarz