Belgrad – Twierdza Kalemegdan

Na terenie wysoczyzny nad rzeką Sawą, naprzeciwko wyspy zwanej Wyspą Wielkiej Wojny, znajduje się wysoki klif, a na nim twierdza. Ze szczytu wzgórza widać Dunaj, do którego wpada Sawa. Wyspę wielkiej wojny opływa odnoga Dunaju. Osada na klifie założona została przez celtyckie plemię Scordisci w III wieku przed Chrystusem. W I wieku jest ona opanowana przez Rzymian. Od 86 roku naszej ery stacjonuje tam legion IV Flavia Felix „szczęśliwy Flawiusz”.

Miasto nazywa się w tym okresie: Singidunum i leży na limesie cesarstwa, ponieważ Dunaj jest granicą z plemionami barbarzyńskimi. A od IV wieku miejsce to znajduje się nawet na granicy trzech żywiołów. Cesarstwa Zachodniego, Wschodniego i napierającej słowiańszczyzny. Podczas rozpadu Cesarstwa twierdza podupada. Justynian Wielki dokonuje je odbudowy i ponownego opatrzenia w VI wieku.

belgrad-twierdza-064

W późniejszych wiekach następuje osadnictwo słowiańskich Serbów w podzamczu i pod miastem. Nazwa Belgrad „Beograd” po serbsku – czyli Białe Miasto pojawia się po raz pierwszy na Bułgarskim dokumencie z IX wieku. Jednak miasto aż do XII wieku pozostaje pod formalną zwierzchnością Bizancjum. Potem staje się miastem granicznym królestwa Serbii.

W 1404 roku Serbskie wojsko przegrywa bitwę z Turkami w Kosowie i następuje nieuchronny rozpad kraju. Po bitwie pod Warną i upadku Konstantynopola nikt już nie może powstrzymać Osmanòw. Jednak w 1465 oblegającym Belgrad Turkom nie udało się zdobyć miasta. Nastąpiło to dopiero w 1521 roku. W ręku Tureckim miasto pozostaje do 1867 roku. Jednak największa rozbudowa i modernizacja twierdzy nastąpiła w latach 1718 – 1738 gdy była pod przejściowym panowaniem Austro-Węgier.

belgrad-twierdza-mapa-2

Idąc od strony miasta możemy dostać się do Twierdzy przez bramę centralną, lub dwie bramy na skrzydłach w narożach twierdzy.

Do bramy centralnej wchodzimy przez barkowe bramy dużego rawelinu. Założenie obronne z XVIII wieku postawiono w systemie włoskim. Możemy podziwiać wielkie nietkniętych czasem elementów. Poniżej na zdjęciach Brama główna i bastiony po lewej stornie twierdzy.

Za bramą główną znajduje się ekspozycja muzeum uzbrojenia. Link tutaj.

Do bramy od strony rzeki, tzw. Bramy Królewskiej prowadzi między innymi wspaniała klatka schodowa zwana Królewską. Do samej bramy dostajemy się przez rewelin. Niestety oryginalne przejście przez bramę, zakręt i klatkę schodową, na szczyt rewelinu, jest w tym momencie zamknięte i wchodzi się po nasypie na rewelin, to jednak stan zachowania tych elementów jest bardzo dobry. Starsze, starożytne i średniowieczne, umocnienia z tej strony zostały całkowicie zniwelowane podczas budowy bastionów.

Natomiast brama na barku od strony północnej posiada świadectwo chyba każdej rozbudowy tego miejsca. Dochodzimy do nie wzdłuż zatoki XVIII wiecznego bastionu. Przechodzimy przez bramę forteczną, a przed nami ukazuje się bryła barbakanu z bramą flankowaną przez dwie kamienne basteje. Posiadają one wspaniałe przedpiersie na kroksztynach. Do barbakanu prowadzi drewniany most. Dalej kolejny most prowadzi do średniowiecznej, a właściwie jeszcze antycznej bramy. Nad którą góruje kamienna wieża.

Na temat systemów umocnień można poczytać  tataj. Autor jednak nie podaje źródeł użytych do artykułu. Z tego co widzę to niektóre karty pochodzą z książki W. Koch’a „Style w Architekturze”.

Właśnie w pobliżu tej bramy, za linią bastionów, znajduje się mur kamienny, w którym odkryto trzy świadki rzymskiego castrum. Widać także liczne późniejsze przebudowy.

Przez bramy wchodzimy na majdan twierdzy.

Na terenie twierdzy znajdują się rzymskie grobowce. Serbskie kamienie z inskrypcjami. W samym centrum znajduje się postawiony przez Turków budynek pełniący rolę małego meczetu.

Przy bramie królewskiej znajduje się XVII wieczna studnia – zwana Rzymską. Nazwa jednak tylko nawiązuje do rzymskich korzeni. Magazyn prochu, oraz pancerna kopuła niestety nieznanego mi typu.

Na terenie twierdzy pomiędzy rewelinem bramy centralnej i kurtyną znajduje się muzeum uzbrojenia. O którym szerzej w innym poście.

Tereny nadzalewowe w dole na północ od twierdzy też były obwarowane. W tamtą stronę wychodzi też furta. Ostatnie, czwarte wejście na majdan. Obok niej, wewnątrz umocnień znajdują się pięknie oprawione kamieniem źródła. Nad samą rzeką stoi kamienna basteja strzegąca portu i fragmenty muru obwodowego.

Wizyta Luty 2017

Reklamy
Ten wpis został opublikowany w kategorii architektura antyczna, architektura militaris, architektura XIX wieku, Serbia, zamki średniowieczne. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s