Killmalkedar

Stanowisko Kilmalkedar znajduje się na półwyspie Dingle około 8 km na pn zachód od miejscowości Dingle. Półwysep jest bardzo urokliwym miejscem charakteryzującym się typowym dla Irlandii klimatem, w szerokim tego słowa znaczeniu. W odległości około kilometra w kierunku S-S-W znajduje się Oratorium Gallarusa.

Kilmalkedar jest miejscem tradycyjnie związanym z osobą Św. Brendana jako, że leży na szlaku wiodącym ku Górze świętego, która była miejscem pielgrzymek. Jednakże założycielem wczesno-chrześcijańskiego przybytku w tym miejscu był najprawdopodobniej Św. Maolcethai.

Miejsce to funkcjonowało już w okresie przedchrześcijańskim. Potwierdzeniem tego jest kamień z otworem (tzw hole stone). Jest to wysoki na około 1,8m metra kamień z pismem Ogham. Tego typu formy kamienne związane były z wierzeniami w ich siłę regeneracji i uzdrowienia.

Na stanowisku znajdują się dwa budynki o wczesnochrześcijańskiej genezie. Pierwszy z nich to małe oratorium (budynek o wymiarach około 3,3 na 3m), na północ od kościoła. Uważa się, że jest to budynek poprzedzający budowę oratorium Gallarusa, będący pierwotnie miejscową kaplicą. Budynek jest zadaszony fałszywą kopuła, konstrukcją typową dla Irlandzkiej architektury. Natomiast na zachód od kościoła znajduje się kolejny budynek podobnego typu, będący prawdopodobnie celą mieszkalną. Niestety w przypadku wyżej wymienionych budynków opierać się muszę na relacji osób trzecich, gdyż niestety miałem tylko kilka minut na zwiedzenie tego stanowiska.

Kościół znajdujący się na terenie opactwa, należy do typowych przykładów stylu romańskiego w Irlandii. Budynek składa się z prostokątnej nawy zamkniętej łukiem tęczowym, oraz z prostokątnego prezbiterium zamkniętego pojedynczym oknem. Prezbiterium dobudowane było później, pierwotnie istniała w jego miejscu prostokątna absyda. Budynek sklepiony był fałszywym sklepieniem (corbelled roof), którego ślady widoczne są nadal w szczytach.

Schodkowy portal wejściowy w ścianie zachodniej zbudowano z bloków fioletowego, zielonego i jasnoszarego granitu. Zewnętrzna archiwolta z fryzem z guzami posiada w miejscu klucza przedstawienie ludzkiej głowy. Wewnętrzne archiwolty z fryzem ząbkowanym. W miejscu tympanonu znajduje się płaski blok granitu. Boki posiadają płaskorzeźby imitujące służki.

Zdobienie łuku tęczowego nawiązuje formami nawiązuje do portalu wejściowego. Zewnętrzny łuk zdobią guzy i żłobienia ząbkowate. Boki natomiast posiadają podobne w formie imitacje ćwierćkolumn. Od wnętrza występuje fryz diamentowy z motywami kwiatowymi.

Ciekawym elementem wnętrza jest ślepa galeria arkadowa w nawie. Jest to element z którym nie spotkałem się w żadnym innym zabytku na wyspie. Początkowo skłaniałem się ku przeświadczeniu, że galeria ta mogła podtrzymywać jakiegoś rodzaju konstrukcje drewnianą. Jeśli dodamy do tego elementy na szczytach imitujące skrzyżowanie belek to wydaje się, że pierwotnie budynek nakryty był drewnianym dachem.

Wewnątrz nawy znajduje się jedne z ciekawszych kamieni runicznych (Ogham Stone), tzw. kamień alfabetyczny. Znajduję się na nim dwie inskrypcje w języku łacińskim. Pierwsza na środku od strony zachodniej DNI (łaciński skrót od DOMINI) i kolejna otaczająca ją.

Ciekawym elementem na stanowisku jest zegar słoneczny.

spisane: październik 2010

wizyta: wiosna 2009

Reklamy
Ten wpis został opublikowany w kategorii architektura romańska, architektura wczesnochrześcijańska, Irlandia, kamienne obeliski, zegary słoneczne. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s